امروز ی اتفاق وحشتناک برام افتاد

اتفاقی ک هیچ وقت یادم نمیره

ترس و وحشت اون لحظه

گریه های اون لحظرو هیچوقت یادم نمیره...

دوییدن و سکندری خوردن و دوباره دوییدن و اشک ریختن

تنها دستوری ک از مغزم میگرفتم همین بود:بدو بدو تا میتونی بدو

بیا سعی کن خودتو ب جایی برسونی ک دلخور شدن دیگران سر چیزای بیخود و حرف حقت مهم نباشه اخم و تخم دیگران برات مهم نباشه

حق طبیعیه توعه ک بخوای تو اتاقت درس بخونی

و بابتش بخوای ساکت باشن

پس ب قول سحر: خوب ب درک خوب ب درک

+اگه بگی معذرت میخوام و ببخشید و هر کوفت دیگه ای میکشمت...

اولین CPR که توش شرکت کردم و متاسفانه نا موفق بود

(دیر رسونده بودن بیمار رو و گلدن تایم از دست رفته بود و مرگ مغزی شده بود)

ساعت:2:52 AM روز پنجشنبه

هشتم آذر 97

+عنوان هرچیزی میتونه باشه هر چیزی

+ی حالیم ی حال عجیب

+مث "متاسفم هرکاری از دستمون برمی اومد انجام دادیم ولی .... "تو فیلما

+صدای ناله های همراه بیمار

از مضرات شیفت شب اینه ک

روز بعدش کلا خوابی شبشم کپیدنت نمیاد هرچند میخوای صب زود پاشی بری کتابخونه بیمارستان و دو هفته ای ک نتونستی بدرسی رو جبران کنی

آشغال ی وری (آقای عباسزاده مربی اورژانس ک بهم ۱۹/۵ داد)

کثافت عوضی دوهزاری (مشاور )

+بی ادبیجات

حس کوبیدن و لهیدن و کتلتیدن برخی افراد بر روی دیوار را بعنوان حس ششم خویش نام مینهم...

چیه این دلتنگی ک خراب میشه رو دل آدم و نمیذاره نفس بکشی؟؟؟؟